اذیت مومن حرام است:
اذیت مومن حرام است. پدر و مادر که باشد میشود گناه کبیره (عاق والدین میشود اذیت والدین نه این که بگن عاقت کردیم). بعضیها حرف را جزو عمل محسوب نمیکنند. اذیت کردنها اکثرش با همین زبانهاست. زبان را خدا داده و بسیار نعمت بزرگی هم هست. با همین زبان میشود رفت بهشت اما ما از زبان به بدترین مدلی که هست استفاده میکنیم. مثل اذیت کردن. اذیت شاخ و دم ندارد. روایت داریم که اگر میبینید چیزی بگوئید طرف مقابل شما بدش میآید نگوئید. یک وقت نهی از منکر میخواهید بکنید. اشکالی ندارد. اما یک وقت گیر دادن الکی است. چرا دیر آمدی؟ یه بار دیگر دیر بیایی اینجور و آنجور. مهمانی میروند خانهی همدیگر از راه که میآید (حالا خانوادهی همسر باشد یا شوهر باشد یا عروس فرقی نمیکند) همین که مینشیند سر سفره میگوید: «نمکش کم بود! این ترشی را از کجا گرفتی؟ چرا از آن نگرفتی؟ سبزی را از کجا گرفتی؟ روغن را از کجا گرفتی؟ روغنش چقدر زیاد است. مادرت قشنگ تر میپخت» (خوب) اینها اذیت است. به جای اینکه تشکر کنند اول میگویند این قرمه سبزی مثل قبلی نیست. خوب این اذیت نمیشود بنده خدا از صبح پای غذا بوده ۶ نوع غذا درست کرده (تا) حضرت عالی بیایی نوش جان بکنی؟ حالا هر کسی هستی. پدربزرگی، مادر بزرگی، عروسی، دامادی. هر کسی هستی (فرقی نمیکند). میگوید چرا از آن ها خریدی؟ بابا الان خرید تمام شد. دیگر نمیتواند برود برای شما پس بدهد که. نگو. اذیت پدر و مادر حرام است و گناه کبیره هم هست. اذیت دیگران هم تکرارش میشود گناه کبیره. خدای نکرده گاهی وقتا ما در گناه کبیره غرقیم و میگوئیم چرا حالات معنوی پیدا نمیشود؟ (یا می گوئیم) پس کی امام زمانمان را ببینیم؟ منتظریم، انگار حضرت بیکار نشسته و چقدر ما آدمای خوبی هستیم.
إِذا کانَ یومُ القیامهِ نادى منادٍ : أَینَ الصدودُ لأَولِیائِی؟ فیقومُ قومٌ لیسَ على وجوهِهِم لَحْمٌ فیُقَالُ : هؤلاءِ الّذینَ آذَوْا المؤمنینَ و نصبُوا لهم و عانَدوُهم و عنَّفُوهُم فی دِینِهِم ثمّ یؤمرُ بِهِمْ إلى جَهَنَّمَ؛ در روز قیامت، ندا کننده اى ندا دردهد: کجایند آزار دهندگان دوستان من؟ پس گروهى برخیزند که صورتشان گوشت ندارد و گفته مىشود: اینان کسانى هستند که مؤمنان را آزار دادند و با آنان دشمنى و مخالفت کردند و در دینشان برایشان سخت گرفتند؛ سپس به درافکندنشان در جهنّم فرمان داده مىشود.
بیشتر بخوانید: