«مَا جَفَّتِ الدُّموعُ إلّا لقَسوهِ القلوبِ، و ما قَسَتِ القلوبُ إلّا لِکَثْرهِ الذُّنوبِ».
«مَا جَفَّتِ الدُّموعُ إلّا لقَسوهِ القلوبِ» می گوید اگر آمدید مجلس اباعبدالله ، اگر صاف صاف می نشینید و دیگر سالی یکبار هم اشکت در نمی آید، اشکتان خشک نمی شود مگر اینکه گناهانتان زیاد شده است.
یعنی یک نعمت عظیمی را خدا دارد از شما می گیرد. حسین یعنی آمرزش گناهان، مگر شما این اعتقاد را ندارید؟ ما همه مان اعتقاد داریم. علمای بزرگ ما وقتی به ایشان می گفتند دستتان چیست؟ می گفتند حسین. غیر از ایشان ما کسی را نداریم. درست است که اعمالی را نیز انجام داده ایم اما ایشان است که می تواند به داد برسد.
این سازندگی حرکت امام حسین است. فرمود «و ما قَسَتِ القلوبُ إلّا لِکَثْرهِ الذُّنوبِ»، اشکتان اگر در مجلس امام حسین خشک شده است، بدانید که قلبتان مشکل دارد. سریع بروید قلب را درست کنید. چجور؟ از همین امام حسین کمک بخواهیم. امام حسین بلد است. ولی باید بخواهید. این باور خیلی مهم است.